Het afscheid van Nicolas Ducatteeuw was al even aangekondigd. “Ik had al enige tijd beslist dat ik op het einde van het seizoen zou stoppen met voetballen en op Otegem konden de voetbalschoenen definitief opgeborgen worden. Die laatste match was natuurlijk speciaal. Na de rust had ik er vrede mee dat ik zou stoppen en toen ik na een uur mijn applausvervanging kreeg, viel er toch een zekere druk van mijn schouders. Nu is het echt tijd voor andere zaken, zonder verplichtingen en buiten het voetbal. Het was wel speciaal dat ik op Otegem mijn laatste match kon spelen. Als 7-jarige zette ik daar immers mijn eerste voetbalpassen. Op mijn twaalfde trok ik naar Zulte Waregem en daar beleefde ik heel wat mooie momenten.”
De periode bij Zulte Waregem leverde Ducatteeuw zelfs selecties op voor de nationale ploeg bij de U17. “Ik speelde internationale toernooien in Minsk en La Manga en ik was er ook bij in de eliteronde in België voor het EK. Wij zaten in een groep met Spanje, Engeland en Noord-Ierland. Tegen Spanje kwam ik zelfs aan de aftrap en in onze ploeg liep er met onder meer Dennis Praet, Leandro Trossard en wijlen Junior Malanda toch schoon volk rond. Ik werd ook nog eens geselecteerd voor de U18. Uiteraard koester ik die momenten en die selecties leverden mij een transfer op naar AA Gent. Ik voetbalde er één jaar bij de beloften, maar ik vond dat ik daar amper kansen kreeg.”
“Ik koos daarna voor Racing Waregem, dat toen net gezakt was naar vierde nationale”, vervolgt Ducatteeuw. “Onze mooiste periode beleefden we in eerste provinciale, waar we vicekampioen werden na Wervik. Even ging ik aan de slag bij WS Lauwe om snel terug te keren naar Racing Waregem. Ik voetbalde daar zes seizoenen en daarna werd het Jong Zulte, maar door corona werd er dat seizoen amper gevoetbald. Het volgende seizoen vertrok ik naar Otegem en na een armbreuk leek dat ook mijn eindstation te worden. Toch breidde ik daar onverwacht nog een nieuw hoofdstuk aan.”
“Na het opdoeken van SV Anzegem in nationale startte Jong Anzegem opnieuw op in vierde provinciale. Verschillende van mijn vrienden stapten in dat nieuwe project en zij konden mij overtuigen om er nog even mee door te gaan. Het werden drie mooie seizoenen met als hoogtepunt de promotie naar derde provinciale. Zoals ik al zei: nu is het tijd voor andere zaken buiten het voetbal. Als supporter mogen mijn vrienden mij natuurlijk wel nog verwachten.”